comment 0

WIJ ZIJN VERHUISD!

VIND ONS NU OP WWW.VEERTIGDAGENZONDERTWIJFEL.BE

We hebben efkes getwijfeld. Maar het is beslist. Wij zijn .be nu, zoals de grote mensen. Jeuj!

 

Advertenties
comment 0

GLUTENVRIJHEID

IMG_0254

Glutenvrijheid.

Veel van mijn twijfels gaan over wat het beste is voor mij en mijn gezondheid. Want mijn gezondheid, not a piece of cake, people, not a piece of cake (letterlijk eigenlijk, ha).

Als kind was ik nooit ziek. Ik hoopte vaak dat ik ziek zou wakker worden. Thuis in mijn bedje liggen terwijl alle andere kinderen op school zaten, verzorgd en vertroeteld worden, exclusieve aandacht van 1 ouder, bezoek krijgen van klasgenoten die notities voor mij zouden overgeschreven hebben. IK VERLANGDE DAARNAAR.

Flash forward naar de afgelopen jaren. Jaren waarin ik me vaak moe voel. Ik zou bijna durven zeggen: ziek, maar niet het soort ziek om thuis in je bed te liggen, nee, het soort waardoor je constant het gevoel hebt dat je maar de helft bent van wat je zou kunnen zijn. Het gevoel dat je je overal naartoe moet slepen, dat je ogen nooit helemaal opengaan, dat alles moeite kost. Ik woon ondertussen niet meer thuis natuurlijk, dus zijn er zelfs GEEN OUDERS om mij exclusief te vertroetelen.

Heel dramatisch allemaal. Vooral OMDAT IK LIEVER LEUK BEN. Omdat dat beter past bij wie ik ben. Omdat ik dan meer gedaan krijg.

Read More

comment 0

AARGH HAAR (eej, die woorden zijn bijna elkaars omgekeerde)

Of hoe ‘haar’ echt iets is waar ge uw haar van gaat uittrekken.

IMG_0231

Zal ik mijn haar knippen? Zal. ik. mijn. haar. knippen.
ZAL IK MIJN HAAR KNIPPEN? zalikmijnhaarknippen?

Dat is de vraag die mijn gedachten de laatste week heeft gefolterd. Ik heb in het verleden al meerdere van die episodes gehad. En ik zeg het: die waren nooit snel opgelost. Maar nu was het zo mogelijk nog erger, omdat ik niet mocht twijfelen (typisch).

Het was allemaal nochtans heel onschuldig begonnen: vorige week zaterdag liep ik voorbij een kapper op de Turnhoutsebaan en heel onschuldig kwam de volgende gedachte in mijn hoofd: ‘misschien moet ik nog eens kort gaan’. (Nu ja, met ‘kort’ bedoel ik eigenlijk ‘een beetje kort’. Het zit zo: ik heb mijn haar vorig jaar tot boven m’n schouders laten knippen en mijn lief ging echt totally bazurk. Serieus, onze relatie was bijna gestrand op ‘een beetje kort haar’. Dus meer dan ‘een beetje kort’ kan ik echt niet maken).

Maar enfin.


De regel is: als we iets denken, dan doen we het ook.
Dus, het was beslist, daar,  op dat moment. Mijn haar ging eraf.


Tot een paar uur later: plots kreeg ik schrik (iets als hoogtevrees of plankenkoorts maar dan met haar laten knippen). En toen begon ik na te denken (lap). ‘Maar mijn haar is nu eindelijk weer lang’ en ‘Lang haar, dat is eigenlijk toch wel mooi hé’ en ‘Met lang haar daar kunt ge zoveel mee’. En tegen zondag had ik al een soort fantoompijn voor mijn haar dat er niet meer zou zijn.

IMG_0206
Kijk hoe lang!

IMG_0210
De complimentjes van mijn lief zijn ook opnieuw talrijk (zeker als ik een paardenstaart doe).

IMG_0223
Zie, mijn haar is zelfs bijna zo lang als deze kader.

Twijfel. Twijfel. Twijfel.
Maar 3 joggingbroeken en 3 spuitwaters later (jep, dat zijn 6 twijfelbeurten) was hét moment daar. Ik zat op café (een spuitwater te drinken, uiteraard) en ik zag een meisje en… er was berusting.

‘Ik ga dat doen’, dacht ik.
‘Ik heb er zin in’, dacht ik.
‘Ik voel het’, dat dacht ik ook.

Ik wil nog niet te vroeg juichen, maar ik denk dat ik iets geleerd heb. Beslissingen nemen zich zelf. Ik heb sindsdien niet meer getwijfeld aan dat haar. Zot hé.

comment 0

#bringonthenext39daysmofos

Het is dinsdagavond. Ik sta met mijn lief in een buitenlandse supermarkt.

‘Ge gaat nog hard uw best mogen doen met dat niet twijfelen’ zegt hij. En hij heeft gelijk. Ik loop al tien minuten van de ene naar de andere kant van de winkel, als een veertienjarig meisje dat voor de eerste keer in de Primark komt. Volgens mij zie je mijn hersens zelfs langs de buitenkant werken.

In mijn verdediging: we zijn in een supermarkt (twijfelmekka bij uitstek) in het buitenland* (alles is anders, wat wil ik hier kopen? alles? niets?) en we hebben net drie uur in de auto gezeten (mentale weerstand: nul).

Maar het is de wake-up call die ik nodig heb, want morgen is het woensdag en afgezien van al mijn oprechte motivatie, wil ik ook niet dat Zita wint vanaf dag 1. Dus leg ik op dinsdagavond mijn kleren klaar voor woensdag, zet ik de wekker, maak ik mentaal al het ontbijt in mijn hoofd en kies ik zelfs al schoenen (want te lang schoenen kiezen, betekent heel hard moeten fietsen naar het station, betekent bezweet in de trein zitten, betekent het gevoel: DE WERELD IS TEGEN MIJ, FOK ALLES).

Read More

comments 3

DE EERSTE DAG

IMG_0174

 Ik moet het zeggen zoals het is, woensdag ben ik als een raket begonnen. Echt waar.

  • Niet gesnoozed.
  • Ook niet getwijfeld of ik wel zou opstaan en of ‘het leven’ mijn aandacht wel waard was.
  • Geen twijfel over welke kleren ik zou aandoen.
  • ’s Middags een koffie gaan drinken. Enfin, een thee. En dat was met een kaart met een triljoen theeën op (‘serieus, dacht ik even). Maar… ik heb echt in 3 seconden beslist: sjakka!

Maar dan.  ’s Avonds op de fiets naar huis: heel de weg getwijfeld. En niet zomaar twijfel. Existentieel getwijfeld. Over mijn leven. Over waar het naartoe gaat. En of ik dat goed vind. Ja, dat wel. Aleh, ja. Want er zijn nog zoveel andere dingen die ik wil doen. Maar ben ik daar dan wel goed in? En hoe vind ik daar tijd voor? En moet ik niet gewoon efkes focussen op 1 ding? En heb ik genoeg tijd voor mijn lief? En kuisen, hoe gaan we dat oplossen? Want mijn lief die doet dat niet graag (dat is een levensgenieter, echt prachtig en ontroerend, maar proper wordt een huis daar niet van). Maar een kuisvrouw nemen, dat is toch voor heel rijke mensen of mensen met kinderen? Net voor meisjes van 25, zonder kinderen en een mini-huis? Toch?

Zie. Twijfel. Twijfel. Twijfel.

Nu, het moet gezegd: de rest van de avond goed. Ik zou naar het toneel gaan met een vriendin. Bam, ernaartoe gereden. Dapper begonnen, maar dan wel  een stuk of 4 keer in slaap gevallen (sorry vrouwtjes op het podium). Ok, dat is niet goed, maar wel de actie die ik daarna  ondernomen heb. Want toen ik na anderhalf uur dacht dat het gedaan was, verscheen er ‘PAUZE’ op dat scherm en een ‘fok dat meent ge niet’-uitdrukking op mijn gezicht,.  

En dus heb ik alle twijfel uit mijn lijf weggezogen (of zoiets) en hebben we gewoon beslist om weg te gaan. Op den boef. Je moet weten, dat gaat volledig in tegen mijn opvoeding die zegt: ‘wat je begint, moet je ook afmaken’. En daarna heb ik op café gewoon een rode wijn besteld, zonder twijfelen of opties afwegen. Echt doodnormaal, zoals mensen dat doen! SWEET.

Met andere woorden ik was echt zeker zo goed aan het niet-twijfelen, als alle vrouwen in Hollywood niet-eten,  …tot ik mijn tanden begon te poetsen. Dat zijn echt van die momenten die mij elke keer weer hebben. Weer een twijfelsessie. Weer over het leven. Wel maar een kleintje deze keer.

Het verdict

  • De jogging
  • De spuitwater

(toegegeven een mild oordeel, maar het was de eerste dag hé).

comment 0

WAAROM VEERTIG DAGEN ZONDER

Zeker vier keer, en ik ben nog niet opgestaan.
Nog eens drie keer voor ik nog maar vertrokken ben.
Op mijn werk een keer of twintig.
Wanneer ik thuis kom, nog een keer of vijf.
In bed, voor ik in slaap val, toch ook zeker een keer of twee.

Nope, dit is niet het aantal keer dat ik aan seks denk.
Ook niet het aantal keer dat ik Instagram check (het had gekund).
Het is gewoon een ruwe schatting van mijn dagelijks twijfelsaldo.

Maar waar twijfel je dan over, Sara? Toe, vertel het ons.

Read More